}
شنبه ، 31 تــيـــر ، 96
|
عضویت
Alumni Association of
The Faculty of Engineering
University of Tehran

دانشسرای عالی

نخستین موسسه تربیت معلم برای مدارس ابتدایی در زمان وزارت میرزا احمد خان بدر(نصیرالدوله) تحت عنوان"دارالمعلمین مركزی" در سال 1298 هجری شمسی تأسیس شد. این موسسه در آغاز دو كلاس داشت، یكی كلاسهای ابتدایی و دیگری كلاسهای عالی. مقصود از كلاس ابتدایی، تربیت شاگردان برای تدریس در مدارس ابتدایی بود كه بعدها "دانشسرای مقدماتی" جای آن را گرفت. كلاس عالی نیز جهت تربیت معلم برای دبیرستانها بود كه در سالهای بعد "دانشسرای عالی" جایگزین آن شد. ریاست دارالمعلمین مركزی با میرزا ابوالحسن‌خان فروغی بود. بعلت ازدیاد مدارس ابتدایی و متوسطه در تهران و شهرستانها احتیاج به معلمان تربیت شده رو به افزایش گذاشت و همین نیاز بود كه موجب شد در مهرماه سال 1307 وزیر معارف وقت یحیی قره گوزلو (اعتماد الدوله) دارالمعلمین مركزی را به دارالمعلمین عالی تبدیل نماید. دارالمعلمین عالی ابتدا در همان محل دارالمعلمین مركزی تشكیل شد و اساسنامه و برنامة تحصیلات آن نیز به تصویب شورای عالی معارف رسید و در 21 آذرماه 1308 برای اعطاء كمك هزینة تحصیلی به محصلان دارالمعلمین عالی و ترتیب استخدام آنان پس از پایان تحصیل و همچنین تشكیلات اداری و تعلیماتی دارالمعلمین قانونی ازمجلس شورای ملی گذشت.

دارالمعلمین عالی به موجب اساسنامه مصوب به دو قسمت علمی وادبی تقسیم شد قسمت ادبی آن شامل دو شعبه: فلسفه و ادبیات فارسی و تاریخ و جغرافیا و قسمت علمی آن شامل سه شعبه: طبیعی، ریاضی ـ فیزیك و شیمی شد.

چون معلم برای تدریس همة مواد درسی دارالمعلمین عالی در ایران یافت نمی‌شد، از فرانسه چند نفر معلم  استخدام شدند و به تدریج برنامه‌های آموزشی دارالمعلمین تكمیل شد ولی بعلت ازدیاد تعداد دانشجویان، این مؤسسه از محل سابق خود به باغ قوام الدوله در انتهای خیابان شاهپور سابق انتقال یافت.

در فروردین سال 1311 دكتر عیسی صدیق از طریق وزارت معارف به ریاست دارالمعلمین عالی انتخاب شد و چون هدف او تكمیل این مؤسسه آموزش عالی بود در بدو امر درصدد برآمد محل مناسب و ثابتی برای آن تعیین كند، با شرایطی كه بتوان آزمایشگاه، كتابخانه و كلاس كافی برای تحقق هدفهای دارالمعلمین عالی در آن به وجود آورد. بهمین جهت به پیشنهاد ایشان وتصویب وزارت معارف از تیرماه 1311 دارالمعلمین عالی به ساختمان “نگارستان” منتقل شد و در سال 1312 نام دارالمعلمین عالی به  “دانشسرای عالی” تغییر یافت.   

در زمان تصدی عیسی صدیق دانشسرای عالی تحول سریعی پیدا كرد و با استخدام استادان ایرانی دیگری كه تحصیلات خود را در خارج انجام داده بودند برای اولین بار موضوعهایی مانند مبانی تعلیمات متوسطه، اصول آموزش و پرورش، فلسفة آموزش و پرورش، تاریخ آموزش و پرورش، جامعه شناسی از لحاظ آموزش و پرورش و روان شناسی پرورشی به كلیة داوطلبان شغل دبیری در دانشسرای عالی تدریس شد. ضمناً كارهای فوق برنامه به صورت انجمن نگارش و سالنامه، انجمن نطق و خطابه، انجمن نمایش و موسیقی، انجمن ورزش و غیره در دانشسرای عالی به صورت اجرا در آمد.

بعد از تأسیس دانشگاه تهران در سال 1313 بخش ادبی دانشسرای عالی تبدیل به دانشكده ادبیات و بخش علمی آن تبدیل به دانشكده علوم شد. در این موقع دانشسرای‌عالی گرچه در ظاهر وجود داشت ولی عملاً استقلال خود را از دست داد. در این دوره از تحول دانشسرای عالی، دانش آموزانی كه دیپلم كامل متوسطه در دست داشتند. در امتحانات ورودی دانشكده‌های ادبیات و علوم شركت می‌كردند و پس از پذیرفته شدن در یكی از این دو دانشكده آنهایی كه داوطلب شغل دبیری بودند امتحانات مخصوص  دانشسرای عالی را كه معمولاً شامل امتحان هوش، زبان فارسی، زبان خارجه و معاینة پزشكی میشد میگذرانیدند و پذیرفته شدگان ضمن سپردن تعهد پنج ‌سال خدمت دبیری مبلغی به عنوان كمك هزینة تحصیلی دریافت می‌كردند. این دانشجویان علاوه بر دروسی كه دانشجویان دانشكده‌های ادبیات و علوم داشتند می‌بایستی در جلسات دروس تعلیم و تربیت شركت كرده و امتحانات این مواد را با موفقیت بگذرانند.
 
از سال 1321 تا سال 1334 تصدی ریاست دانشسرای عالی و دانشكده ادبیات با علی‌اكبر سیاسی بود و در پائیز سال 1334 پس از شور و بحث در كمیسیونهای متعدد دانشسرای عالی از دانشكده‌های ادبیات و علوم ، مجزا گردید و از روز ششم آبان 1334 دوره دیگری از فعالیت خود را آغاز كرد.

در تاریخ هفدهم آذرماه 1338 قانون سازمان و استقلال دانشسرای عالی از تصویب مجلسین گذشت و دانشسرای عالی بصورت مؤسسة مستقلی در آمد.

در سال 1342 طبق ماده واحده‌ای كه از تصویب هیئت وزیران گذشت دانشسرای عالی منحل شد و بجای آن سازمان تربیت معلم و تحقیقات تربیتی به وجود آمد.

 
bottomPane