پایگاه اطلاع رسانی کانون فنی:

تعدادی از فارغ‌التحصیلان هم‌دانشکده‌ای مهندس شیدا فرزانه و مهندس داریوش یاری، یکشنبه 5 مرداد در کانون فنی گرد هم آمدند و یاد هم‌دانشکده‌ای‌های درگذشته خود را گرامی داشتند.

مهندس شیدا فرزانه (ورودی ۵۴ رشته شیمی)، چهارشنبه اول مرداد 1404 درگذشت و همسرش مهندس داریوش یاری (ورودی ۵۳ رشته عمران) سه سال قبل بدرود حیات گفته است.

در این مراسم ابتدا مهندس مریم قالیچیها (ورودی ۵۴ برق)، از خاطراتش با مهندس فرزانه گفت: شیدا فرزانه اولین دختر نماینده در دانشکده فنی در رشته شیمی بود. سپس مهندس مصطفی شرفی (ورودی ۵۱ عمران)‌، شعر سروده سیاوش کسرایی "دل من باور نمی‌کند مرگ خویش" را خواند.

دکتر بهروز گتمیری (ورودی ۵۳ عمران) از خاطره استاد و دانشجویی با همکلاسی قدیمش سخن گفت و مهندس علی امامی (ورودی ۵۳ عمران) خاطره‌ای را درباره خرید هدیه تولد توسط زنده‌یاد شیدا فرزانه برای همسرش زنده‌یاد داریوش یاری تعریف کرد.

مهندس آلوارت طروسیان (ورودی ۵۲ شیمی)، توضیحات مفصلی در مورد روابط دوستان پیش از انقلاب و بعد از انقلاب ارایه داد و خاطره سوادآموزی زنان را که در ابتدای انقلاب به صورت داوطلبانه همراه زنده‌یاد شیدا فرزانه انجام می‌دادند، بیان کرد.

مهندس قاسم عابدیان (ورودی ۵۳ عمران) از دوستی عمیق چهار نفره‌شان با زنده‌یادان داریوش یاری و مهدی مشکبار و خیام گفت.

در ادامه مهندس بهروز رسولی (ورودی ۵۲ متالوژی) از دیدار اتفاقی خود با زنده‌یاد داریوش یاری پس از انقلاب و دعوت از آنها به خانه‌شان و تصادف زنده‎یاد داریوش یاری به همراه خانواده‌اش سخن گفت.

مهندس فرزین درافشان (ورودی ۵۲ عمران) شعر دلنشین "ای آنکه غمگنی و سزاواری" را از شاعر پارسی گوی ایران، رودکی خواند.

در انتها با همراهی دوستان مهندس امیر هاشمی (ورودی ۴۹ شیمی)، ترانه توشه عمر بنان را به یاد همخوانی‌ها در همنوردی‌ها خواندند. سپس محمدرضا کمره‎ای ترانه تو ای پری کجایی قوامی که شاعرش سایه است را با همراهی دوستان خواند.