به نام خداوند جان و خرد

حضار گرامی، پیشکسوتان صنعت و همکاران عزیز،

در تقویم دانشکده فنی، سال ۱۳۲۸ آغاز مسیری بود که جوانی پرشور و بلندهمت قدم به کلاس‌های درس نهاد. او از همان سال‌ها فقط فرمول و مکانیک نیاموخت؛ «تعهد اجتماعی»، «مسئولیت ملی» و این باور را آموخت که دانشِ مهندسی باید چراغی شود برای تاریکی و گرمایی برای سرمای خانه‌های مردم این سرزمین.

وقتی در کنار پدر بزرگوارش، سنگ‌بنای صنعت گاز مایع و گروه صنعتی بوتان را نهاد، تنها به کارخانه‌داری فکر نمی‌کرد؛ او در پی عزت کارگر ایرانی، آسایش خانواده‌های محروم از انرژی و خودکفایی ایران بود. او به ما و نسل‌های پس از خود یاد داد که مهندسی، پیوند زدنِ عقلانیت علمی با دردهای واقعی جامعه است.

در سال ۱۳۷۹، کانون مهندسین فارغ‌التحصیل دانشکده فنی مفتخر شد تا با افتخار، نام ایشان را در زمره «مهندسان برجسته»* این سرزمین ثبت کند. اما حقیقت آن است که او نه فقط برای دانشنامه‌اش یا تأسیسات سترگ صنعتی‌اش، بلکه به‌خاطر وسعت قلبش برجسته بود؛ به این دلیل که هم در سنگر تشکل‌گرایی و هدایت انجمن‌ها شجاعانه ایستاد و هم در بنیان‌گذاری نهادهای امیدبخش ، دستی برای التیام رنج دردمندان شد.

امروز دانشکده فنی دانشگاه تهران یکی از استوارترین ستون‌ها و افتخارآفرین‌ترین فرزندان خود را در ظاهر بدرقه می‌کند؛ اما نام و مرامِ محسن خلیلی عراقی خاموش‌شدنی نیست. هر شعله گرمی که در گوشه‌ای از این مرزوبوم می‌سوزد، و هر تشکلی که با درایت بخش خصوصی برای سربلندی اقتصاد ایران می‌کوشد، یادگاری از رد پای پربرکت اوست.

از سوی جامعه فارغ‌التحصیلان دانشکده فنی، فقدان این انسان شریف، میهن‌دوست و خیراندیش را به خانواده گرامی ایشان، و تمامی تلاش گران عرصه صنعت کشور تسلیت می‌گوید.
یادش مانا، راهش پررهرو و روانش شاد باد.
کانون مهندسین فارغ التحصیل دانشکده فنی دانشگاه تهران